BEELDerig © Sieglinde Wuyts, all rights reserved

Marijke en Franky

Ze waren het eigenlijk niet van plan, een fotograaf onder de arm nemen om hun huwelijk in beeld te brengen. Thank god voor die goede vriendin die hen zei dat ze dat net wél moesten doen, want het is het enige dat samen met je ringen overblijft na die belangrijke dag. "Maar ik heb geen behoefte aan van die klassiek geposeerde foto's waarin ik mezelf niet herken." hoorde ik hen denken. En hop, we hadden een match! Want daar ben ik persoonlijk ook niet zo'n fan van. 

Ze zouden zich die dag allebei klaar maken in hetzelfde huis. Terwijl Marijke rustig met haar mama zat te kletsen tijdens het "make-up en haar"-moment, sprong nieuwe aanwinst en kitten Muts af en toe vrolijk door beeld (beestjes+ik = alweer een perfect match) en zat Franky boven gezellig te slurpen aan zijn koffie. Hij was gedoemd tot de slaapkamer tot ze allebei klaar waren voor de first look. Ik had hen warm gemaakt voor zo'n first-lookmoment. Geweldig om toch even de spanning op te bouwen voor je elkaar te zien krijgt en ik waande me even Ingeborg in Blind Date, want ik toverde de deur om in een tijdelijke scheidingswand en mocht beslissen wanneer ze tevoorschijn mochten komen. Ik krijg er nog kippenvel van als ik er aan terugdenk!

Het zaaltje in het stadhuis puilde uit van de vele vrienden en familie die dit moment niet wilden missen en nadat we nog even met de dichte familie tijd hadden genomen voor enkele groepsbeelden aan de Schelde, gingen ze gezellig met z'n tweetjes picknicken. (Tussen ons gezegd en gezwegen, ik mocht zelfs mee picknicken, want de mama van Marijke had gewoonweg ook voor mij een lunchpakket voorzien!)

Ze waren eigenlijk het vernoemen niet waard, de kleine buien die daarop volgden, maar ze deden ons wel even vluchten naar een binnenlocatie (dank aan feestzaal de Koolputten!) om daarna op stap te gaan op en rond de Mirabrug.

Wat me vooral opviel aan Marijke en Franky was hoe ze bewust elk moment van de dag in zich opnamen, hoe ze zorg droegen voor elkaar, hoe schattig ze elkaar toelachten en hoe ze vol vertrouwen en op hun eigen ritme de dag op zich af lieten komen. 

Het avondfeest volgde een aantal weken later. En daar waar ik aanvankelijk dacht "Waarom zou je dat nu opsplitsen?" denk ik nu "Waarom splitsen niet meer mensen zo'n dag op?". Je gunt jezelf zo veel meer tijd om van elk moment bewust te genieten en je start uitgerust aan het avondfeest met alle vrienden en familie. En ook al weet je kersverse vrouw/man gaat dragen, het blijft spannend om elkaar in die ene speciale outfit te zien. (en zo mag die outfit toch ook meer dan één keer uit de kast!) En dat ik ze tijdens dat feest nog even mee naar buiten mocht nemen naar het kampvuur (en ze even de bittere koude wilden trotseren omdat ik een ideetje wou uitwerken) was voor mij de kers op de taart.

En telkens als ik ze zie passeren op mijn scherm, begint Bill Withers altijd te zingen in mijn hoofd...

"Just the two of us
Building castles in the sky
Just the two of us
You and I..."